Post: #16

Kolejny rower ze Stajni Wnusia wylądował u mnie.
Dojechał do mnie wczoraj w nocy, dzisiaj rano go złożyłem, zamontowałem na chwilę siodełko z Flaminga (oryginalne u katowickiego tapicera),
to i tamto ustawiłem i mimo, że pogodę mamy dzisiaj pod wściekłym, oddającym mocz psem, wyjechałem na przejażdżkę i na sesję zdjęciową.
I powiem Wam szczerze: Karat to najlepszy rower, jakim jechałem w życiu!
Siedzi się prosto, jak deska, nie sprawia wrażenia, że jedziecie na rowerku dziecięcym, czego na przykład uświadczymy we Flamingu, konstrukcja jest zwarta i ogólnie sympatyczna. Wyposażenie? Bagażnik wielkością odpowiadający powiedzmy takiemu jakiemuś średniemu lotniskowcowi,
koła w kształcie cyfry "zero" (dla porównania w Wigrach mamy cyfrę "osiem"), kierownica szeroka i strasznie wygodna, błotniki stalowe. W ogóle wszędzie panuje stal, stal i jeszcze raz stal. Rower przetrwałby apokalipsę!
Zauważyłem też, że różni się od mojego drugiego, późniejszego Karata.
Rurka główna, zamiast być bezpośrednio zespawana z zawiasem, wchodzi do tulei, która jest zespawana z zawiasem. Mamy też większy, inaczej zamontowany bagażnik. Z sesji zdjęciowej udało się uratować niestety tylko trzy zdjęcia, no ale taki urok Polskiej Złotej Jesieni.

           

Trochę się łamię, czy nie pomalować go. Zrobić go takiego, jakim prawie pół wieku temu opuścił fabrykę. Z drugiej strony, taki nadgryziony zębem czasu, jeszcze z epokowymi naklejkami (ściślej mówiąc, ich resztkami) ma fajny urok. No nie wiem jeszcze, chyba zatrzymam się na czyszczeniu, polerce, smarowaniu i uzupełnieniu niektórych części. Jak sądzicie?

P.s. Proszę Wnusia o zmianę nazwy tematu na coś w deseń "o tym jak posiadłem", ale po Wnusiowemu.